Numer: VII/2008 Temat: Rok św. Pawła

„Ku wolności wyswobodził nas Chrystus. A zatem trwajcie w niej i nie poddawajcie się na nowo pod jarzmo niewoli... Wy zatem, bracia, powołani zostaliście do wolności” (Ga 5,1.13).
Przy pomocy tych słów, które brzmią równocześnie jako zapowiedź i program, Paweł daje wyraz temu, co dokonuje się we wstrząsającym wydarzeniu Krzyża-Zmartwychwstania Chrystusa z każdym z nas. Wydarzenie paschalne obfituje wolnością, i Apostoł z Tarsu jest tego świadom bardziej, niż każdy inny autor Nowego Testamentu.
Wolność w znaczeniu starotestamentalnym opiera się na akcie wyzwolenia dokonanym przez JHWH, kiedy wyzwolił Izraela z Egiptu, jak wspaniale wyraża się starożytny komentarz rabinistyczny do Księgi Wyjścia: „Sprawa wygląda tak, jak z królem, który uwolnił swego syna z niewoli, i który oświadcza: uczyńcie ten dzień dniem świątecznym każdego roku, ten dzień, w którym mój syn (naród izraelski) przeszedł z ciemności do światła, z żelaznego jarzma do życia, z niewoli do wolności, ze służby do odkupienia”. Także w tradycji żydowskiej wolność jest ściśle powiązana z prawem Tory, która przedstawia objawioną konkretyzację woli Boga: „Nie ma człowieka prawdziwie wolnego, jak tylko ten, który zachowuje prawo”.
Pawłowa koncepcja wolności posiada swoja typową oryginalność nie tylko dlatego, że nie wywodzi się ze zwykłej ludzkiej refleksji, ale również dlatego, że stwierdza z niezwykłą mocą przezwyciężenie wszelkich więzów związanych z Prawem. Paweł pisze o tym do chrześcijan w Galacji: Chrystus narodził się po to, „aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu” (Ga 4,5). Powtarza to samo Efezjanom: Chrystus przez swoją śmierć „pozbawił mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach” (Ef 2,15). Wypowiada to w lapidarnych terminach w liście do Rzymian: „kresem Prawa jest Chrystus” (Rz 10,4). Św. Paweł twierdzi w sposób całkowicie jasny, że egzystencja chrześcijańska nie opiera się na przylgnięciu do moralnego imperatywu, zewnętrznego względem człowieka, który to imperatyw może mieć smak nakazu, a w każdym razie stanowi ryzyko doprowadzenia samego albo do rozpaczy z powodu niemożliwości zachowania wszystkich nakazów (por. Ga 3,10), albo do zarozumiałości, ze względu ma chełpienie się, jakie można wyprowadzać ze zwykłego tych przykazań posiadania, tak by być dumnym przed poganami, zarówno z zachowania ich, jak również do roszczenia sobie praw przed Bogiem (por. 1Kor 1,29.31; Rz 3,27). Lecz „wy nie jesteście poddani Prawu, lecz łasce” (Rz 6,14).
„Ku wolności wyswobodził nas Chrystus. A zatem trwajcie w niej i nie poddawajcie się na nowo pod jarzmo niewoli (...). Wy zatem, bracia, powołani zostaliście do wolności. (…) A ci, którzy należą do Chrystusa Jezusa, ukrzyżowali ciało swoje z jego namiętnościami” (Ga 5,1.13.24).

(red. Wg „Św.Paweł z Tarsu”,R. Penna)